Voorzichtig gezegd; het is niet helemaal mijn wereld: Club Church. Een onvervalste en schaamteloze gay cruise club, in hartje Amsterdam.

En ik vind het desondanks helemaal goed, dat zo’n club er is. Wat je er ook van vindt, één ding zijn ze daar bepaald niet.

Truttig.

Dat laatste komt net iets te vaak voor in modern Nederland.

Je kunt biefstuk marineren in gepureerde kiwi, voor een extra mals resultaat. Maar er zijn meer onconventionele wijzen om biefstuk te bereiden. Zoals heel langzaam garen in de oven.

En dat laatste heb ik vanavond uitgeprobeerd. Je hebt een digitale thermometer nodig (Bij Duikelman € 20, bij Ikea € 7), een oven, een biefstuk, geduld en vertrouwen. Want het lijkt volstrekt tegennatuurlijk: een biefstuk een uur lang in de oven leggen op 60 graden. Wat dit experiment extra aardig maakt.

Vooral als blijkt dat de theorie er achter gewoon klopt. Op het bord lag een prima, heerlijk malse biefstuk. Mooi rosé van binnen.

Op naar het volgende experiment!

Als oplettende toeschouwer, ligt verbazing niet ver weg. Dat het niet klopt. Vandaag had ik zo’n moment. Gewoon in een maandagse, treurigstemmende rij bij de kruidenier.

Tot ik wat beter keek. Voor me werd een hele collectie ingeblikt, goedkoop dierenvoer op de band gezet. Met écht vlees, volgens het etiket. Gezien de prijs geloof ik dat laatste niet helemaal. En daarna kwam een hele collectie vegetarisch nepvlees en biologische groente.

Ik snap dat dus niet. Als je kennelijk accepteert dat je huisdier een vleeseter is, waarom accepteer je dat dan niet van jezelf?

Beetje dubbel.

Een geweldige live uitvoering van de track ‘28 Butts’ van het album ‘The Stoop’ van Little Jackie. Retro soul en tegelijkertijd helemaal nu, zeker de eerste vier minuten. Prettig verstorend. Kan Amy Winehouse een puntje aan zuigen.

Meer willen luisteren? Probeer het eens hier.

En als u herkent waar het intro van gejat is… respect!

Eigenwijs eten in Amsterdam op niveau, kan dat? Om dat te proberen, gisteren gegeten bij Beddington’s. Het bleek een interessante culinaire ervaring.

Het restaurant is rustig, met veel zwart, ingericht. Er is gelet op de details. De bediening is vakkundig, vriendelijk en gastvrij. De keuken is open; drie koks voor 28 couverts. Geen stress in de keuken dus. Maar hoe was het eten?

We begonnen met een leuke amuse. Daarna ging ik voor de vis: heilbot, coquilles, kreeft en ook nog een dessert met ijs en chocola. Klinkt eenvoudig, maar dat doet het bepaald tekort. Want je krijgt niet de klassieke Franse keuken. Dit is wel de basis, maar met subtiele Japanse invloeden. Op een originele, experimentele manier.

Als ik heel eerlijk ben: niet alles was even briljant, wél interessant. Kortom, een leuke avond als je eens buiten de gebaande culinaire paden wilt treden.

“Een tempura van kalfszwezerik in shisoblad met tofu-envelopjes gevuld met aubergine, gember, witte miso en tonkatsu-saus.”

Dat zit er binnenkort aan te komen. Ik verheug me er nu al op!

Of iets anders. De kaart wisselt regelmatig. De kwaliteit niet.

Binnenkort krijgt u verslag.

Wetenschap toegepast in heel huishoudelijke dingen: dat kan verrassende uitkomsten opleveren. Bij het koken bijvoorbeeld. Mooi geformuleerd: de moleculaire gastronomie. Erg hip en erg nu.

Lang niet alles daarvan is thuis makkelijk toepasbaar. Tenzij je de beschikking hebt over vloeibare stikstof. Gelukkig hoeft dat niet.

Vandaag een leuk experiment gedaan voor een extra malse biefstuk. De truc is twintig minuten marineren in gepureerde kiwi. Klinkt vaag, is het niet: de enzymen in de kiwi knippen de eiwitten in het vlees. Dan even in de pan om het mooie kleurtje en laten garen in een oven op 55 graden.

Nog wat mooi frans zeezout en verse zwarte peper: smullen!

Het Marokkaanse meisje achter de kassa flirt met je, ook al mag dat helemaal niet van haar geloof. Een kinderbakfiets wordt op de standaard gezet, met twee veel te wijze kinderen erin.

Gehaast lopen wat snelle tweeverdieners boodschappen te doen. Stoommaaltijden vooral. Chillen komt kennelijk niet in hun woordenboek voor.

En natuurlijk vind je ook de naar pis ruikende bejaarden. Vooral wat oudere mannen. Met teveel blikjes bier en een magnetronmaaltijd in het mandje. Kansloos en zielig tegelijkertijd.

De Appie. Zes uur ’s avonds. In Amsterdam.

Als je van wat minder standaard electronische muziek houdt, dan is het Duitse Kompakt label een vaste waarde. Dansbaar, hoogwaardig en intelligent. En dat houden ze al jaren vol.

Wat je kunt horen op de jaarlijkse sampler. Vol met juweeltjes weer, kan niet anders zeggen. Hier kun je er een tweetal van beluisteren én downloaden.

Doe maar klikken op de luister ikoontjes.

Méér dan de moeite waard.

Goed eten begint met goede ingrediënten. Zoals deze olijfolie. Voor maar 23,50 euro per halve liter.

En ja, dat flesje is meegegaan. Te lekker!

Hoezo crisis?