Afschuw en bewondering tegelijkertijd. De Hema weet op mijn knoppen te drukken. Dat doen ze slim. Op een handige manier.

Gewoon, door ongeveer alle zeventiende–eeuwse kunst samen te vatten onder de noemer Rijksmuseum met allerhande roomboterkoekjes. Je kunt het zien als democratisering van kunst.

Of als verregaande commerciële debilisering. Na Jip en en Janneke, volgt nu het Rijksmuseum. De Hema maakt het niet uit, die wil gewoon verkopen. Logisch, dat is hun business.

Ook die van het Rijksmuseum?

Zo af en toe heeft Ap een leenkind over de vloer. Bijna zes nu. Uit de provincie. Die kun je niet genoeg ervaringen meegeven.

Dus gaat het leenkind binnenkort eten bij Nomads. Een beetje toeristisch, maar ik ken dan weer geen authentieke Marokkaanse familie. Niet zoals mijn voormalige, Surinaamse, buurvrouw in de Bijlmer.

Daar liep Ap gebukt, onder haar keukenraam door, over de galerij. Noodgedwongen. Want de buurvrouw vond dat Ap veel te mager was.

Ap vond twee avondmaaltijden best wel veel.

Alles kan, als je maar graag genoeg wilt. In dit geval een eigen merk. Gewoon, omdat het kan. En om er wat leuks mee te doen, dat ook.

Dus bezocht Ap vandaag een niet suf advocatenkantoor. Werd heel veel wijzer over merkenrecht, modelbescherming en auteursrecht. Gelukkig maar, er zitten wat leuke dingen in de pipeline.

Van die dingen waarvan je denkt: als ik het nu niet probeer, dan heb ik daar later altijd spijt van.

Ik ga het zó proberen.

Zoals weleens vaker, stond Ap vandaag in de rij bij de kassa voor de kruidenier. Voor hem twee vrolijke dames. Eyecandy. Op de goede plekken gevuld, dat idee.

Wat dan weer niet verbaasde. Een mand vol met Magnums, lekkere chocoladekoekjes en meer zoet lekkers. Dat vult wel. Ondertussen werd er kritisch, én begerig, gekeken naar mijn mandje.

‘Oh, da’s wel erg gezond’. Niet dat ik veel groente had gekocht. Het merendeel was al in huis.

De enige groente in mijn mandje was een winterwortel.

Ken je dat gevoel? Dat er op van die gedachteloze momenten de mooiste ideetjes ontstaan? Ik ben er blij mee. En nog leuker: om er wat mee te doen.

Wat dan ook wel weer eng is. Want binnenkort worden ze langs de strenge lat van de Rietveld Academie gelegd. En toch doen. Gewoon, omdat ik er vertrouwen in heb.

De modellen zijn klaar. Evenals het verhaal eromheen. Conceptueel, en met humor. Wat in vijf minuten totaal afgefikt kan worden. Ben ik op voorbereid.

Maar ik denk van niet. Nu.

Update 22/06/09: Het ging goed. Beter dan goed eigenlijk. Want hoe vaak verzin je een originele kast, met een concept wat veel breder toepasbaar is, en niet eerder gedaan? Ik weet nu hoe dat voelt. Is fijn. En dat was nog maar één van de ideetjes. Nu komt het aan op hard werken: van idee naar product.

Shoppen in een toko, ik blijf het een plezier vinden. Prachtige verpakkingen en de inhoud is elke keer een verrassing. Daar hoeft het niet bij te blijven.

Ap was aan het shoppen bij Dun Yong op de Zeedijk. En dook daar de kelder in. Niet echt geschikt voor lange mensen; dat hield Ap niet tegen. Want je wordt getracteerd op een feestje.

Een soort van Duikelman, en anders. Culi-porno voor de hardware liefhebber. Uiteraard moest iets mee naar huis. Dat werd een mandolin.

De echte Japanse, in een té foute groene pastelkleur. Er werd niet eens geprobeerd mij het duurdere model aan te smeren, integendeel zelfs.

“Corstens: ‘Rechters dienen gelegenheden aan te grijpen om de idee van de rechtsstaat te verduidelijken. Dat betekent aandacht vragen voor het machtsevenwicht in de staat, voor de rule of law, voor fundamentele rechten, voor de grondslag van onze democratie. Wat ooit vanzelfsprekend was, lijkt dat vandaag niet meer te zijn.’’

Niet zonder reden vandaag in het nieuws. Ap krijgt het idee oud te worden. Gewoon omdat hij weet wat de Trias Politica inhoudt. Het geeft een behoorlijke kennisvoorsprong over de gemiddelde GeenStijl kijker of PVV stemmer.

En nee, dat is niet grachtengordel links. Gewoon gezond verstand. Omdat elk systeem in balans gehouden dient te worden. Excessen werken uiteindelijk nooit.

En helaas onvindbaar in de huidige politiek. Het had het kiezen een stuk makkelijker gemaakt. Nu zijn er alleen maar grijze, kansloze of veel te hebberige kandidaten.

Ik snap de heftige onvrede met de huidige politiek wel.

Een mooi steegje, waar je het totaal niet verwacht: aan de Nieuwezijds Voorburgwal, vlakbij het CS. Bijna iedereen loopt er voorbij. Zonde. Gelukkig niet afgesloten, zoals de meeste steegjes in Amsterdam.

Op zich snap ik dat laatste wel. Thuiskomen tussen de uitgespoten naalden en gevulde condooms, lijkt me niet echt fijn. Helaas verschuif je het probleem er alleen maar mee.

Tip: test je nieuwe hi-end fietsverlichting ’s uit in het Vondelpark, vooral bij de Rozentuin.

Daar maak je geen vrienden mee.

Parkeren in Amsterdam. Het blijft feest. Voor de toeschouwer dan. Want dienst Parkeerbeheer is onverbiddelijk. En terecht.

Duizenden auto’s willen parkeren in het centrum van een stad, met de infrastructuur van honderden jaren geleden? Lijkt me redelijk kansloos. Tenzij je rigoreuze maatregelen treft. Zodat je niet in een open lucht museum woont.

Dat gaat niet lukken in het Amsterdam waar regeltjes en historiserend bouwen de boventoon voeren. Waar de rosse buurt vervangen wordt voor design winkeltjes en upmarket restaurants.

Helaas loopt het imago van Amsterdam behoorlijk achter bij de werkelijkheid. Het had een hoop irritante toeristen gescheeld.

In Rotterdam wordt graag gezegd dat de overhemden met opgerolde mouwen worden verkocht. Daar zijn ze trots op. Alsof de rest van Nederland, in dit geval Amsterdam, stil zit.

Ik dacht het toch even van niet.